Recap: Wheels & Waves 2026

Speed, Salt, Dust, Sunburns and Questionable Decisions

Biarritz is een gevaarlijke plek.

Niet vanwege de golven. Niet vanwege de kliffen. En ook niet vanwege de duizenden motoren die door de straten zwermen als een verchroomde migratie van mechanische zalmen die naar huis terugkeren.

Het is gevaarlijk omdat, zodra je Wheels & Waves hebt meegemaakt, een klein deel van je brein in Biarritz achterblijft—voor altijd geparkeerd buiten een café, met een motorhelm op tafel en helemaal niets belangrijks te doen.

Vijf dagen lang in juni veranderde het slaperige surfstadje aan de zuidwestkust van Frankrijk in precies wat motorcultuur hoort te zijn. Geen industriecultuur. Geen beurscultuur. Geen contentcreatorcultuur. Échte cultuur. Het soort dat ontstaat uit straatvuil, verbrande huid door de zon, sterke espresso, late nachtelijke verhalen en vriendschappen die ergens ontstaan tussen motorgeklets en bier.

Elke ochtend leek op dezelfde manier te beginnen. Motoren stroomden door de smalle straatjes terwijl rijders tussen cafés, surfspots, werkplaatsen en raceplekken heen en weer dreven, zonder echte haast—behalve om daar te zijn waar het volgende goede verhaal zich afspeelde. Zoals onze vriend Dimitri Coste het zei: “Op elke straathoek in Biarritz zie je glimlachen tijdens Wheels & Waves.”

Hij heeft gelijk.

De sfeer is onmogelijk na te maken. Het voelt alsof de hele stad collectief heeft besloten om een week lang de vrijheid op twee wielen te vieren. 

Het middelpunt van onze week was de LiveWire Lounge: deels motorgalerij, deels plek voor verhalen, deels magneet voor nieuwsgierigen. Bezoekers liepen binnen om de S2-lijn te bekijken, een eerste blik te werpen op de S4 Honcho en steeds dezelfde vragen te stellen die we op elk event horen: Hoe ver kom je ermee? Hoe snel is hij? Hoe rijdt het?

De antwoorden komen altijd op dezelfde manier.

De rijder maakt een proefrit op een LiveWire.

De rijder komt terug met een brede grijns.

We hebben door de jaren heen iets geleerd: scepsis verdwijnt zodra er aan het gas wordt gedraaid. 

Natuurlijk draait Wheels & Waves niet alleen om motoren die worden tentoongesteld. Het evenement is opgebouwd rond een reeks races die voelen alsof ze bedacht zijn door een groep surfers, racers en sfeermakers rond een kampvuur. Dit jaar stortte het LiveWire-team zich er volledig in. 

Eerst was er Punks Peak

Stel je een klassieke heuvelklim voor. Haal nu de meeste regels weg, voeg motoren toe, een beetje twijfelachtig beoordelingsvermogen en een flinke dosis chaos. Het resultaat is een sprint van 400 meter bergop, waarbij rijders op een kronkelende chicane afstormen met zoveel toewijding dat toeschouwers hun eigen levenskeuzes in twijfel trekken. Opnieuw stonden Dimitri Coste en Aaron en Shaun Guardado van SMCO aan de start voor het LiveWire Race Team—precies het trio dat je een berg op wilt zien knallen met uitgeschakelde tractiecontrole.

Het weer op racedag was typisch Wheels & Waves: winderig, nat, onvoorspelbaar. De race zelf was allesbehalve onzeker. In de EV-klasse lanceerden rijders hun elektrische machines de heuvel op in steeds spectaculairdere duels en namen ze de chicane met snelheden die richting de 160 km/u gingen. Aan kop reed de Alpinista Corsa, met een aangepaste race-livery, gebouwd voor één ding: slechte beslissingen er goed uit laten zien.

Vergeleken met de racemotoren van vorig jaar kwam de S2 Alpinista Corsa met een serieus upgradepakket: carbon wielen, plakkerige racebanden, volledige Öhlins-vering die een toch al capabel chassis verder aanscherpte, en clip-ons die de motor een agressievere houding en gevoel gaven dan het standaard stuur. Volgens Aaron Guardado reed de motor als een droom. Met alle elektronische hulpmiddelen uitgeschakeld en het gas vol open, werd het voorwiel eerder een suggestie dan een vereiste. “Ik ben er vrij zeker van dat hij een backflip zou doen als je niet oplet,” lachte hij.

Dat is een goed teken voor sprintraces.

Heat na heat speelde zich af voor een publiek dat stond te popelen om te zien wat LiveWire-motoren konden doen wanneer ze volledig losgelaten werden. Dimitri beschreef later het vol gas door het parcours gaan zonder los te laten als “een absolute kick”, wat eigenlijk nog een understatement is. Aan het einde van de dag won Aaron de EV-klasse, gevolgd door Shaun en Dimitri. De viering was precies zoals je zou verwachten. Aaron markeerde het moment met een burnout zo enthousiast dat hij rubber over de hele voorkant van Shauns motor spoot.

Terug in het dorp werden de racemotoren vanzelf verzamelpunten. De eerste vraag van bezoekers was steeds: “Waarom zit er overal rubber op de voorkant van die motor?” De verhalen vertelden zichzelf, en groeiden waarschijnlijk bij elke herhaling. Vragen werden gesprekken. Gesprekken werden proefritten. Proefritten werden glimlachen. En die cyclus herhaalde zich vijf dagen lang.

Terwijl het S2-platform op de weg nieuwe fans maakte en op de berg trofeeën verzamelde, bereidde een andere LiveWire-motor zich stilletjes voor op zijn debuut: de S4 Honcho Trail bij El Rollo TT. 

EL ROLLO

Voor wie het niet kent: El Rollo is een heerlijk chaotische mix van flat track en TT-racen. Het parcours van dit jaar had hoogteverschillen, bochten naar links en rechts, los zand en genoeg stof om een heel dorp te kruiden. De competitie was serieus: fabrieksmachines stonden naast gespecialiseerde racefietsen zoals een Stark Varg, een Honda 450 DTX en een Royal Enfield bestuurd door een Britse nationaal kampioen. En daar was ook onze vriend Geoff Cain, op een Honcho Trail, ogenschijnlijk totaal niet onder de indruk van de kansen tegen hem.

Volgens Dimitri had niemand verwacht wat er daarna gebeurde. Helemaal in het wit gekleed begon Geoff de Honcho met een enthousiasme dat tegen het roekeloze aanzat de bochten in te gooien. “Hij kwam zo snel en dwars de eerste bocht in dat het zowel indrukwekkend als prachtig was,” herinnerde Dimitri zich. Heat na heat presteerde de kleine Honcho ver boven verwachting. Geoff vocht tegen veel krachtigere machines met betere vering en meer race-ervaring, en wist zich toch grotendeels uit de problemen te houden. Er waren spannende momenten, bijna-ongelukken en minstens één moment waarop hij bijna kennismaakte met een stapel hooibalen. Op de een of andere manier hield hij het onder controle.

Aan het eind van de dag stond de Honcho op het podium met een derde plaats overall.

Niet slecht voor een motor die zijn competitiedebuut maakt.

Het publiek was er dol op. Toen de met stof bedekte Honcho terugkeerde naar het dorp, werd hij meteen een van de meest besproken motoren van het evenement.

Een van de mooiste momenten van de week kwam toen iemand naar Dimitri’s Alpinista keek en vroeg: “Ben je hier met je magnetron gekomen?”

De motorcultuur blijft onovertroffen.

Gelukkig was Dimitri’s reactie simpel: 

Een paar minuten later kwam wéér een scepticus terug met dezelfde blik die we al honderden keren hebben gezien: pure en totale vreugde.

Dat is het mooie van LiveWire-motoren. Je hoeft de discussie niet te winnen—de motor doet dat voor je.

Naast racen en rijden zijn het vaak de eenvoudigste momenten die het meest bijblijven. Dimitri vertelde hoe bijzonder het was om met zijn dochter achterop door de smalle straatjes van Biarritz te cruisen. Met perfect weer en zonder hete motor die warmte uitstraalt, noemde hij het een van de meest serene rijervaringen die je je kunt voorstellen. Later in de week stelde hij zijn huis open voor de hele crew voor een enorme barbecue. Rijders, bouwers, racers, fotografen en vrienden kwamen samen—zonder agenda, behalve goed eten, lachen en verhalen delen. Dat zijn de momenten die de ware geest van Wheels & Waves vangen. Het is niet alleen een motorevenement. Het is een surfbijeenkomst, een skatebijeenkomst, een fotografie-ontmoeting, een designplatform en een viering van creatieve mensen die dingen bouwen, racen, slopen, repareren en vervolgens te lang opblijven om erover te praten.

Elk jaar brengt een nieuwe locatie, een nieuw menu en een nieuwe verzameling verhalen, maar de formule blijft hetzelfde: goede mensen, mooie motoren en genoeg rode wijn om de gesprekken gaande te houden lang nadat de zon onder is. Zoals Aaron het zei: “Het maakt niet uit in welk land we zijn of op welk event—als de LiveWire-crew samen is, zit het waarschijnlijk wel goed.” 

Uiteindelijk—zoals alle goede dingen—kwam het tot een einde

Naarmate de week vorderde, werd de LiveWire Lounge een echte bestemming. Met racemotoren, customs, productiemodellen, eten, drinken en liveportretten van kunstenaar Bonjour Darling bleef ons stukje van het dorp van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat druk. Surfers pakten barrels op het strand. Skaters droppten in halfpipes. Vintage BMX-rijders gaven shows weg. En ergens middenin dat alles gaven wij een feest. Het voelde minder als een merkactivatie en meer als precies waar Wheels & Waves om draait: mensen samenbrengen die van motoren houden en van de cultuur eromheen. 

Het dorp werd afgebroken. De straten werden rustiger. De trucks werden geladen. Zonnenbrand vervaagde. Stemmen werden schor van al het lachen en vertellen.

De Alpinista Corsa ging weg met trofeeën.

De Honcho ging weg met vuil op de banden en een groeiende legende.

Iedereen ging weg met verhalen.

Wheels & Waves is niet iets waar je naartoe gaat.

Het is iets dat je overkomt.

En als je het dit jaar gemist hebt, maak je geen zorgen. Je hoort de verhalen. Je ziet de foto’s. En je zegt tegen jezelf dat je er de volgende keer bij bent.

Dat moet je ook doen. 

We zien je in Biarritz.